आनंदाचा ‘पासवर्ड’

पुणे :  विमान नगर येथील सिम्बायोसिस सभागृहात जमलेल्या श्रोत्यांना दीदी कृष्णाच्या ‘पासवर्ड फॉर हॅपीनेस’ या विषयावरील भाषणाने उत्साह आणि प्रेरणा मिळाली. संध्याकाळी ६:०० ते ७:३०  पर्यंत चालणाऱ्या या कार्यक्रमाने स्वतःसाठी शाश्वत आनंदाचा मार्ग शोधण्याची संधी दिली.

या कार्यक्रमाचे आयोजन विमान नगर वुमन्स क्लब आणि ब्रिज बिल्डर्स या मिशनच्या युवा गटाच्या मदतीने करण्यात आले होते. संध्याकाळी ५:३० वाजता हाय-टी सेशनने सुरुवात झाली.  स्थानिक परंपरेनुसार ढोल-ताशाच्या गजरात पाहुण्यांचे स्वागत करण्यात आले.

यावेळी शहरातील व परिसरातील अनेक मान्यवर उपस्थित होते. आरती करून व फटाके वाजवून दीदी कृष्णा यांचे स्वागत करण्यात आले. कार्यक्रमाची सुरुवात गायक शशांक ओंभासे यांच्या सुरेल आवाजाने आणि भावपूर्ण मंत्राने झाली.

आदरणीय दादा जे.पी. वासवानी यांचा एक हृदयस्पर्शी व्हिडिओ प्ले करण्यात आला, ज्यात  आनंदावर त्यांचे मत सामायिक केले गेले.

यानंतर एम.सी. डॉ. गीता परवानी यांनी दीदी व उपस्थितांचे स्वागत केले. दीदींनी विचार करायला लावणारा प्रश्न उपस्थित करून श्रोत्यांना गुंतवून ठेवले: “आपण ज्या गोष्टींचे काळजीपूर्वक रक्षण करतो त्यांच्यासाठी सर्वांकडे पासवर्ड आहेत, पण अशी कोणती गोष्ट आहे जी आपण सहजपणे देतो?” उत्तर, आनंद. “आपल्या वस्तू आणि गुप्त गोष्टींचे काळजीपूर्वक संरक्षण करूनही, आपण अनेकदा छोट्या-छोट्या गैरसोयींना आपल्या आनंदात व्यत्यय आणू देतो. आपण आपला आनंद पासवर्डने सुरक्षित ठेवायला हवा, कारण ती आपल्या मालकीची सर्वात मौल्यवान गोष्ट आहे.” दीदी म्हणाल्या.

दीदींनी आपल्या आनंदाच्या मालकीवर जोर दिला, तो बाह्य घटकांवर अवलंबून न ठेवता. खरा आनंद आपण निर्माण केला पाहिजे आणि  त्याचे संरक्षण केले पाहिजे. ते  मिळवण्यासाठी दीदीने टिप्सही दिल्या.

दीदींचा संदेश उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाच्या मनाला भावला, त्यांना एक प्रगल्भ आठवण करून दिली: आनंद निर्माण करणे आणि संरक्षित करणे हे आपले काम आहे. डॉ. डी वाय पाटील एज्युकेशनल फाऊंडेशनचे संचालक डॉ. जे.  जी. पाटील यांनी “भव्य आणि मंत्रमुग्ध करणारे प्रवचन” असे संबोधून त्यांचे कौतुक केले. मीनल आनंद सरवदे, माजी नगरसेविका यांनी कार्यक्रमाच्या शांततापूर्ण संस्थेचे कौतुक केले आणि शेअर केले, “आमच्याकडे घरी परतण्यासाठी काहीतरी अर्थपूर्ण आहे.” शीतल टिंगरे म्हणाल्या, “मला आनंदाचा पासवर्ड सापडला. आतापासून, मी म्हणेन, ‘मी आनंदी आहे, आणि धन्यवाद, देवा.”

हा एक मनःपूर्वक प्रवास होता, ज्याने प्रत्येक उपस्थितांना त्यांच्या आनंदाची कदर करण्याची आणि जपण्याची नवीन प्रेरणा दिली, कारण ही त्यांच्याकडे असलेली सर्वात मौल्यवान भेट आहे.